سلام
هوای محشر پاییزی توی ماشین پیچیده، راننده سرویس گلچینی از اهنگهای مورد علاقه منرا پخش میکنه ، همچنان ریمیکس هست ولی حداقل قابل شنیدن، گاهی اون وسطها هم اهنگهای عجیبی میاد که خودش صداشون را کم میکنه، وقتی دقت میکنم متوجه کلمات +۱۸ میشم.
توی ذهنم دلم‌میخواد امشب توی خونه کیک‌بپزیم، چند دقیقه را میتونم روی پا بایستم، پیچیدن عطر کیک در خانه را شدیدا دوست دارم و بیشتر از اون انتظار پسرکم در پشت پنجره فر.
مدیر مدرسه پسرکم برایم‌وویس گذاشته، توضیحاتش از نیما برام خیلی عجیبه، انگار یک‌نفر دیگه هست، دلم ضعف میره برای بودنش.
ظاهرا پروازها فعلا برقرار هست، میشه برنامه دو‌هفته را پیش برد انشالا،
سلام
بوی خوش پاییز را حس میکنید؟ من‌میمیرم برای این عطر و فضا، نم‌نم باران هم که شروع بشه، حال و‌هوای VIP من هم برای زندگی شروع میشه، اصلا این شش ماه دوم سال چیزی دیگریست حتی زیر سایه جنگ و پرواز و گرانی و ....
احتمالا با ارتباط دوری و‌دوستی من با عزیزان پزشک اشنا هستید دیگه، دوسالی بود یک‌چیزی کنار انگشت کوچک پایم آزار دهنده بود، تحمل کردم، تحمل کردم تا اینکه از چندماه قبل دیگه درد پایم امکان کفش پوشیدن را سختتر کرد و بازهم امیدوار بودم با بی توجهی خوب بشه که نشد، رفت و‌آمدهای ناقص هم مزید بر علت شده تا این هفته که پدر و‌همسفر یقه ام را گرفتند و‌کشاندند به یک مطب، همان که در پست قبلی ذکر خیرش بود. چون خیلی وقت محدودی داشتم چندتا کار هم‌برای بعدش ردیف کرده بودم و البته که روز شنبه عزیز، یعنی همین امروز یک جلسه مهم مهم هم باید میرفتم، جانم برایتان بگوید و معاینه ای که در ذهن من حداکثر ده دقیقه میشد شد نزدیک دوساعت در یک شرایط مزخرف، انقدر که به دلیل مدل بی حس کردن بسیار بد، چند دقیقه ای نیمه هوش شدم و داغون تر از من همسفر هم از حال رفت صرفا به دلیل دیدن ماجرا، خدارا شکر پدر بود و ما را سرو سامان داد.نشان به ان نشان که به دلیل چندین بخیه روی همین انگشت کوچک از زندگی افتادم، نمیتونم کفش بپوشم، هیچ‌کدام از کارهایم انجام نشد، جلسه امروز هم نمی‌توانم بروم، اصلا زندگیم یکجور به‌هم ریخت که مات و مبهوت موندم. الان مطمئن هستم که حق داشتم نروم دکتر، حداقل کارهایم پیش میرفت، والا بخدا نه مثل الان که معطل فسقل انگشت شدم.
سلام
یکی از دوست داشتنی های من، از زمان کودکی تا الان ، دیدن نرده های پله ای هست که امکان سر خوردن داشته باشد، یعنی طراحی طوری باشه که بتونی روی ان بشینی و سرخوشانه سربخوری. نمیدونید چقدر بعضی طراحی ها برای این موضوع مناسب هستند و جذابیت کار را صدچندان میکنند و‌البته هستند مواردی که خیلی بیخود هستند و یا نمیشه روی اون نشست یا نهایتا چند سانتی متر سربخورید.
اصلا نپرسید که غیر از طراحی نرده، شرایط محیطی هم میتونه عامل موثر برای سرخوردن یا نخوردن باشه یا نه، چون‌چشم‌من نرده را که آنالیز میکنه ، دیگه بقیه چیزها را توی مغزم آف میکنه و خدا میدونه که چندبار پیش اومده که بعدا فکر کردم ، آوخ مگه کسی هم‌اونجا بوده؟ ...
قصه را کوتاه کنم، امروز در مطبی هستم برای یک‌کار مسخره روی پایم، از طریق گوش هم در یک جلسه مزخرف بودم که چشمم به نرده افتاد، با سنگ ساخته شده و‌صاف و صیقلی، ماه، ماه . پایم بی حس هست و‌امکان حرکت ندارم ،پدر هم کنارم نشسته، خیلی جدی و‌احتمالا عصبانی( نمیتونه هضم کنه چرا من دو روز اومدم ایران، بازهم تو‌جلسه هستم)، دلم داره ضعف میره برای امتحان کردن این نرده ولی دست و‌پایم عمیقا بسته هست.
سلام
۱۴ سال قبل، شبی چون شب گذشته ، از سخت ترین شبهای زندگیم بود.من و تمام خانواده ام باز.دا.شت شدیم و صبحی مثل امروز ما در اونجا شروع شد.
چرا هرسال به شدیدترین شکل ممکن این موضوع با جزئیات یادم میاد، دقیقا شب تولد همسفر هست و اتفاقا اونسال شب تولد امام رضا هم بود و خیلی چیزهای دیگه هم بود.
سلام
گیجم ، گیج مطلق، از همه تصمیم‌هایی که بزرگان دنیا گرفتند ، بدون اینکه بدونند یا فکر کنند چقدر روی لحظه لحظه های زندگی آدم‌های معمولی که ظاهرا اهمیت خاصی توی چیدمان دنیا ندارند، اثر گذار هستند، اصلا میدونند پسر من روز شنبه چهارم مهر میخواد روز اول مدرسه اش را شروع کنه؟ مهمه؟ در مقایسه با اونیکه مریض داره، باید بیاد و بره؟ اونیکه میخواد خانوادش را ببینه؟ احتمالا مهم نیست، اما برای من و نیما شاید از مهمترین اتفاقهای دنیا باشه.
تلاش میکنم اینبار دغدغه نداشته باشم، اصلا میخوام تا خود پنجشنبه ساعت ۱۱ شب صبر کنم ببینم میپرم یا نه؟
دلم اسمان پر از پرواز استانبول را که‌میبینه پر میشه از حس تلخ حسادت، طبیعی ترین اتفاق این کشور که دیدن هر لحظه چندهواپیما تو اسمان هست، داره میشه یک غیر ممکن در اسمان کشور من، بامزه هست، نه؟
ابن روزها تماشا‌کردن پیاده روی پدر و‌پسر جز زیباترین تجربه های دیداری من هست، انقدر زیبا که میشه از هر ثانیه اش یک قاب عکس ساخت،دوستشون دارم زیاد.